Կանանց ռեսուրսային կենտրոնը մայիսի 4-ին և 5-ին մասնակցեց "Kvinna till kvinna" կազմակերպության կողմից կազմակերպված աշխատանքային հանդիպմանը' "Շահերի պաշտպանություն և սոցիալական լրատվամիջոցներ" թեմայով, որը տեղի ունեցավ Թիֆլիսում: Հանդիպմանը մասնակցում էին հասարակական կազմակեպություններ Հայաստանից, Վրաստանից և Ադրբեջանից:
Օրերս նորից նայեցի իմ ամենասիրելի ֆիլմերից մեկը՝ <<Մոնա Լիզայի ժպիտը>>: Կարծում եմ՝ Ջուլիա Ռոբերտս անկրկնելի է այս ֆիլմում: Քեթրին ՈՒոթսոնի հորինված այդ կերպարն այնքան իրական է, որ էկրանի մոտ նստած՝ ակամա փորձում ես պատասխանել իր տված հարցերին: Բայց ստացվու՞մ է արդյոք...
Եթե ֆիլմը չեք տեսել, ապա ասեմ, որ գործողությունը տեղի է ունենում Երկրորդ համաշխարհայինից սթափվել փորձող Ամերիայում: Կանանց քոլեջում արվեստի պատմության դասախոս Քեթրինը փորձում է ստիպել իր խմբին մտածել, կարծիք կազմել արվեստի այս կամ այն գործի մասին, ցույց տալ դրանց իրական արժեքը, բայց.... նրա ոգևորվածությունը բախվում է սահմանափակ մտածելակերպի դարպասներին: Դարպասներին, այլ ոչ պատերին, որովհետը նա կարողանում է դրանք բացել:
AWID 2012 միջազգային ֆորումն ավարտված է (19.04.12-22.04.12):
Ավելի քան քսան հազար գաղափարակից հավաքվել էին միմյանցից սովորելու, միմյանց հետ փորձով փոխանակվելու և պարզապես ծանոթանալու համար: Միջոցառումը կանանց իրավունքների պաշտպանությանն ուղղված լայնամածավալ կոնֆերանս էր, որը հրապարակ էր տրամադրում միասնական որոշումներ կայացնելու, կանանց իրավունքների պաշտպանությանն առնչվող հիմնախնդիրները հաղթահարելու համար:
On May 4 and 5, 2012 a workshop on advocacy and social media was hold in Tbilisi (Georgia) organized by Kvinna till Kvinna. Women's Resource Center was one of participant organizations. Other organizations participating in the workshop were from Armenia, Georgia and Azerbaijan.
AWID 12th international forum is over. More than two thousand people having the same belief met each other to discuss, to share, to learn. It was a global women's rights conference that provided a critical platform to find collective solutions to advance gender equality and women's rights. People from different nations with various cultural backgrounds were
gathered all together to talk about the issue, that worries everyone- never mind where one lives.
Our members Nina Harutyunyan and Siranush Davtyan are presently attending the yearly chairpersons' meeting of the Kvinna till Kvinna South Caucasus network. Representatives of several women's organizations from Georgia, Armenia, Azerbaijan, South Ossetia and Abkhazia are taking part in the workshops. For the first day, they discussed the intergenerational perspective and how to involve the young leaders to ensure the sustainability of the organizations. The first workshop was lead by trainers Heidi Huusko and Kristina Ljungros. They also had a guest speaker from "Youth Habitat" to discuss further the implication of youth in organizations.
Kvinna till Kvinna is a swedish organization supporting women's empowerment projects in conflict areas. The Women's Resource Center have been part of its network since 2005.
Ուզում ես իմանա՞լ... իմացիր, բոլոր կառույցները պատրաստ են աջակցել քեզ' ոստիկանությունը, դատաբժշկական փորձագետները, հարևանները, ԶԼՄ-ները և շատ այլոք: Ի՞նչ է կատարվում:
Ժամանակին ասում էինք բռնություն չկա, հիմա ասում ենք Հայաստանում նոր - նոր բռնության նման երևույթ է հայտնվել: Բռնությունը միշտ էլ կար, ուղղակի կանայք նոր սկսել խոսել իրենց, իրենց երեխաների հետ կատարվող բռնության մասին:
Բայց դա երկար չի տևի... Մեկ անգամ խոսիր քեզ հետ կատարված բռնության մասին և այնպիսի մանրամասներով բոլորը կսկսեն քննարկել դա, որ այլևս էլ երբեք նույն սխալը թույլ չես տա և մյուսներին էլ կզգուշացնես:
Մայիսի 21-ին <աթվ> հեռուստատեսության <կիսաբաց> հաղորդման նկարահանմանը մասնակցեց Կանանց ռեսուրսային կենտրոնի խորհրդատու - կամավոր Տաթևիկ Սմբատյանը:
Հաղորդման թեման էր <ստիպողական>:
Հաղորդման սկզբում երեք կանայք պատմեցին իրենց կյանքի պատմությունները` այն, թե ինչպես էին ծնողների հարկադրանքով ամուսնացել անծանոթ տղամարդկանց հետ:
On November 7th, around noon, I flagged down a cab to go to see my friends Sarag and Kathy. We planned to go to Vernisage, a market that is open only on Saturdays and Sundays in Yerevan. At Vernisage we planned on buying Christmas presents for our families, since the holidays were just around the corner.
I had been told that sitting in the front seat of a cab in Armenia is not the smartest decision to make when you are a woman, and when you are alone; however, I was in a rush and not thinking clearly, so I jumped in the front seat of the cab.
Ինչու են միշտ հայ կանայք մտածում իրենց մասին ամենավերջում: Ասենք մտածում են ամուսնու, երեխաների,թոռների,ծոռների,կոռների, հարևանների, հարևանների երեխաների, սկեսուրի սկեսրայրի,տալերի և բոլորի մասին, հա ու մեկել եթե վերջում տեղա մնում ձեռքի հետ ոտքի վրա մեկ-մեկ իրենց մասին: Ու ամենավատը նա է, որ բոլորս արդեն սովորել ենք դրան,որ եթե հանկարծակի մաման աշխատավարձա ստանում ու ամբողջից հինգ տոկոս իր վրա է ծախսում միանգամից մտածում ենք վայ ինչ էգոիստ մամա ունենք, կամ որ ճաշը պատրաստում է ու խնդրում է, որ տան անդամներից ինչ-որ մեկն անջատի գազը ահավոր նյարդայնանում ենք,կամ որ տան մեջ մեր սեփական իրերից մի բան է կորում միանգամից կարգադրում ենք մամաներին, որ գտնեն տան մեր ձեռքը:
/http://hetq.am/am/society/zaruhi-5/#more-40626, http://news.am/arm/news/33152.html/ Հաճախ ՀՀ-ում տարբեր խոսակցությունների ընթացքում կարելի է լսել հետևյալ արտահայտությունը. <Կանանց հանդեպ բռնությու՝ն, տենց բաներ Հայաստանում չկա>: Լռում ենք հանուն ու՝մ, հանուն մեր ազգի պատվի՝. Ազգի պատվի մասին մտածող տղամարդը /ամուսին/ և կինը /սկեսուր/ չէին սպանի 20-ամյա աղջկա /իրենց հարսին/ և հայտարարեին, որ չեն էլ զղջում իրենց արարքների համար:
Եթե խաղաղություն ես ուզում, պետք չէ խոսել ընկերոջդ հետ, խոսիր թշնամու′դ հետ: /Մոշե Դայան/ Մոշե Դայանի այս խոսքերով որոշեցինք այս տարի շնորհավորել Խաղաղության միջազգային օրը, քանի որ մեր ակումբի գործունեության հիմքում ընկած սկզբունքներից մեկը հենց սա է. բաց լինել երկխոսության` հաշտեցման հասնելու համար: Երկխոսության համար անհրաժեշտ է ոչ միայն խոսել, այլև ցանկանալ ու կարողանալ լսել դիմացինին, պատրաստ լինել համագործակցել ` գիտակցելով, որ դա միակ ճանապարհն է խաղաղ գոյակցություն ապահովելու համար: Սակայն երբ դիմացինդ մի մարդ է ում ընկալում ես ու կոչում «թշնամի», երկխոսության գնալը շատ ավելի դժվար է, երբեմն նաև` անհնար: Ձևավորված «թշնամու կերպարը» հնարավորություն չի տալիս ուղղակի երկխոսության մեջ մտնել «մարդ−թշնամու» հետ:
Նկատել եք, թե ինչ են անում ապագա ծնողները և շրջապատը, երբ տեղեկանում են, որ աղջիկ են սպասում: Բացի հիասթափված դեմքերի արտահայտությունից և ամենից լսելուց, որ ոչինչ հաջորդը տղա կլինի, սկսում են պլաններ և հատուկ դաստիարակչական մեթոդներ մշակել մասնավորապես աղջիկների համար:
Արդեն որերորդ դեպքն է, որ կանայք և երիտասարդ աղջիկները զանգում են մեր Սեռական բռնության ճգնաժամային կենտրոնի թեժ գծին /0800-01-280/ և հայտնում, որ իրենք անհասկանալի կերպով խնջույքի ընթացքում կորցրել են իրենց գիտակցությունը /քնել/ մեկ բաժակ ալկոհոլ խմելուց հետո, արթնանալով զգացել են սուր ցավեր սեռական օրգանների շրջանում և հասկացել, որ բռնաբարվել են: Հնարավոր է, որ այս ամենը Ձեզ իրական չի թվում և որ շատ դեպքերում մենք նման երևույթներ դիտում ենք ընդամենը գեղարվեստական ֆիլմերում, բայց ցավոք նման դեպքերը իրականություն են և բավականին հաճախ են պատահում:
Մի որոշ ժամանակ առաջ ընկերներիս հետ համերգի էի գնացել: Ես վերջին պահին որոշեցի միանալ ընկերներիս և զանգեցի տոմսերի վաճառման համար և ինձ զգուշացրեցին, որ համերգի սկսվելուց մի քիչ շուտ եթե գնամ, դահլիճի տոմսարկղում կգտնեմ տոմս և ես տոմս գտնելու ակնկալիքով շտապեցի համերգասրահի տոմսարկղ: Իհարկե բավականին մարդ նույնպես շարք կազմած սպասում էին տոմս գտնելու և համերգը վայելելու հույսով: Չորս կողմը ոստիկաններ էին հսկում:
Ես երկար ժամանակ մտածում էի գրել ինչ - որ բան այս թեմայի հետ կապված: Հետո ես ինքս ինձ ասացի, որ երեխաները կարևոր են, նրանք պետք է ամենից կարևոր լինեն, այդ թվում նաև Հայաստանում, քանի դեռ նրանք ամենից խոցելին են սեռական բռնության հանդեպ:
Կանադայի կամ ԱՄՆ-ի յուրանաքանչյուր ծնողի համար, ով երեխա է դաստիարակում, սա շատ անհանգստացնող հարց է: Զլմ-ները անընդհատ հիշեցնում են նրանց, որ զգուշանան բռնարարներից, առևանգողներից և պեդոֆիլներից, որոնք ամենուր են` դպրոցում, փողոցում, զբոսայգիներում և տանը:
Ֆեմինիզմ, ֆեմինիստ: Հետաքրքիր է, որ այս բառերի կիրառումից խուսափում են գրեթե բոլորը, անգամ նրանք, ովքեր հստակ գիտեն ճիշտ մեկնաբանությունը (մեկ-մեկ անգամ ես): Հարցն այն է, որ ես հստակ գիտեմ, որ եթե իմ զրուցակցին կամ ինձ ունկնդրող լսարանին ասեմ միայն. «Ես ֆեմինիստ եմ», անմիջապես ինձ կվերագրեն` տղամարդկանց ատող, միշտ նյարդային, ոչ գրավիչ, տնային տնտեսուհիներին կամ ոչ իրենց կատեգորիայի կանանց արհամարհող կամ թերագնահատող, ազգային արժեքները քանդող, կրծկալ այրող ☺ ... կնոջ կերպար, ու ես կարող եմ անգամ հույսի առկայծում չունենալ, որ ինձ կլսեն և առավել ևս ճիշտ կհասկանան: Անգամ եթե դու խոսում ես բռնության մասին: Նախ ես ուզում եմ ասել, հայտարարել, հռչակել, բոլոր հնարավոր ձևերով հասցնել մարդկանց, որ
May 9th is a holiday for many citizens of our country, but for me it is a day full of sad memories which make me shiver until today. I decided to write about this day when during the PR campaign of the Sexual Assault Center I heard many negative opinions, saying: "What are you so worried about? There is no violence against women in Armenia." I am one of the people responsible for this... because I was silent.
Մայիսի 9-ը մեր երկրի շատ-շատ բնակիչների համար տոն է, իսկ ինձ համար այդ օրվա հետ կապված հիշողությունները մինչև այսօր սարսուռ են առաջացնում մարմնումս: Այս դեպքի մասին որոշեցի գրել այն բանից հետո, երբ Սեռական Բռնության Ճգնաժամային Կենտրոնի PR արշավի շրջանակներում լսեցի բազմաթիվ բացասական արձագանքներ՝ թե «Ի՞նչ եք խառնվել իրար: Հայաստանում կանանց հանդեպ բռնություն չկա»: Մեղավորներից մեկը ես եմ... որ լռել եմ:
May 9th is a holiday for many citizens of our country, but for me it is a day full of sad memories which make me shiver until today. I decided to write about this day when during the PR campaign of the Sexual Assault Center I heard many negative opinions, saying: "What are you so worried about? There is no violence against women in Armenia." I am one of the people responsible for this... because I was silent.
